Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şemsiyeli iki bayanın farkında değilmiş gibi yaparak mendilini yere düşürünce, çelebi İstanbul delikanlısının gayet kibar bir şekilde yanaşıp tanışma sahnelerine kadar gittim dizelerle. tebriklerimi lütfen kabul buyurun değerli hemşirem.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta