Aşk Makamı Şiiri - Zafer Unsal 2

Ben kimseye sormadan sevdim seni...
Bilerek değdi gözlerim gözlerine,
Ben senin adını bile sormadan,
Bana yabancı baharların yağmurlarında sevdim ben seni...

Bilmediğim çıkmaz sokaklarda,
Yolumu, yönümü, adresimi sormadan;
Bir kapı aramadan,
Kaybolmayı bile göze alarak sevdim ben seni...

Saatin kaç olduğuna,
Takvimlerin hangi günü gösterdiğine bakmadan;
Güneşi, ayı, yıldızları beklemeden,
Eylülsüz, ekimsiz, mevsimsiz sevdim ben seni...

Adını bile sormaya kıyamadan sevdim ben seni.
Hangi toprağın baharısın,
Hangi baharın gülüsün,
Hangi dalın bülbülüsün,
Hangi dağın kar altında kalmış sümbülüsün,
Hiç sormadan, hiç bilmeden,
Gecesiz gündüzsüz sevdim ben seni...

Hiç saymadan sevdim ben seni;
Cebimdeki parayı, aramızdaki arayı,
Ne esen fırtınayı, ne kopan borayı,
Aldığım nefesi bile saymadan,
Bazen nefes almayı unutarak,
Hesapsız, kitapsız sevdim ben seni...

Ne dünün hesabını, ne yarının ihtimalini ,
Ne kavuşmanın tarihini,
Ne ayrılığın saatini sordum.
Ben zamanı bile susturarak,
Zamansız , mekansız sevdim ben seni...

Hiç yazılmamış bir şiir gibi sevdim ben seni,
Hiç bestelenmemiş bir şarkı gibi...
Güftesiz, notasız, mısrasız, hecesiz;
Noktasız, virgülsüz,
Kimsenin duymadığı bir ezgide,
Ne makamı bilinen ne adı konulan,
Sadece yüreğimde yankılanan
O bilinmez, o tarifsiz,
O tek kişilik orkestranın çaldığı ,
Bir aşk Makamında sevdim ben seni...