Aşk Mahkemesi Şiiri - Şafak Bayrak

Büyülü, efsunlu gözlerine kapıldım,
Bir bakışınla aklımı serseme çevirdin.
Tek tek sıralansa işlediğim suçlar,
En başta; gözlerimin, gözlerini sevmesiydi.
Ne inkârım var, ne kaçacak bir yerim,
Ne de pişmanlık taşıyor yüreğim.
Bir çift göze yenildim, hepsi bu…
Ve o günden beri kendimde değilim.
Bir gün aşk mahkemesine çıkardılar beni,
Salonda sessizlik, yüreğimde fırtına…
Hâkimler sordular:
— Sanık, suçunuzu biliyor musunuz?
Başımı eğdim, usulca cevap verdim:
— Evet efendim…
Büyülü gözlere vurulmaktı suçum.
Efsununa kapıldım, kendimi unuttum.
Onu sevmek uğruna
Gerekirse dünyayı bile yakmayı göze aldım.
Hâkimler birbirlerine baktılar,
Dosyamı yeniden açtılar.
— Cezanızı bertaraf edebilecek
Bir tanığınız var mı?
— Yok efendim…
— Avukatınız?
— Yok efendim…
— Peki, sizi mahkûm eden
Bu delillere karşı söyleyecek bir sözünüz var mı?
Bir an sustum…
Sonra gözlerimi yere indirip:
— Yok efendim,
Çünkü bütün deliller doğrudur, dedim.
Bir çift göz gördüm…
Ve o gözlerde kayboldum.
Bir ses duydum…
Ve kalbim kendi sesini unuttu.
Bir gülüşe tutundum,
Ömrümün bütün yalnızlıklarını susturdum.
Hâkim biraz daha sert baktı:
— Suçunuzdan pişman mısınız?
Gülümsedim.
— Hayır efendim.
Bir ömür daha verilse,
Aynı suçu yeniden işlerim.
Salonda bir uğultu yükseldi.
Hâkim:
— Dikkat et delikanlı,
Kalbinle oynuyorsun.
Yanlış bir kelimenle mahkûm edilirsin.
İşlediğin suç çok ağır.
Seni koruyacak kimsen de mi yok?
Başımı kaldırdım:
— Yok efendim…
Hâkim iç çekti:
— Sen her soruya “yok” dersen,
İşin gerçekten zor.
Seni mahkûm etmeye mecbur kalacağız.
Ben yine sustum.
Çünkü biliyordum;
Bazı aşklar savunulmazdı.
Bazı sevdaların şahidi olmazdı.
Bazı yaraların ilacı bulunmazdı.
Ve insan,
Kendisini yakan ateşi
Nasıl olur da suçlayabilirdi?
Dosya kapatılmak üzereydi.
Hâkim son kez sordu:
— Söyleyecek başka bir sözün var mı?
Ayağa kalktım.
Yüreğim titriyordu ama sesim sakindi:
— Var efendim…
Suç duyurusunda bulunan
O bir çift gözün sahibi gelsin.
Beni bu mahkemeye getiren,
Aklımı başımdan alan,
Kalbimi kendisine mahkûm eden
O kadın gelsin…
Son sözü o söylesin.
Eğer derse ki:
“Bu adam suçsuzdur…”
Başımı kaldırır,
Ömrümün bütün cezalarından vazgeçerim.
Ama derse ki:
“Evet, suçludur…”
O zaman hükmü verin hâkimler.
Beni,
Bir ömür boyu
O gözlerin hasretine mahkûm edin.
Ne itiraz ederim,
Ne af dilerim,
Ne de kaçacak bir yol ararım.
Çünkü benim için
En ağır ceza bile
Onu sevmekten daha ağır değildir.
Ve son sözüm şudur:
Ben o gözlere bakarak suç işledim,
O gözlere bakarak mahkûm oldum.
Eğer bir gün
O gözlerin sahibi çıkıp karşıma geçerse,
Hâkimler karar vermeden önce
Bir tek ona bakarım.
Çünkü benim bütün savunmam,
Bütün suçum,
Bütün delilim
Ve bütün ömrüm…
O iki büyülü gözün
İçinde saklıdır.
Mahkeme kararını versin artık.
Ben hazırım…
Çünkü ben,
Gözlerini sevmenin suç olduğunu bile bile
O gözlere ömür boyu mahkûm olmayı seçtim.