Aşk, Kan Revan Şiiri - Ertan Hurmanlı

Parmak uçlarında geziniyorsun anılarımın yasaklı bölgelerinde
Şemsiyeni ters tutuyorsun hüznün sokağa dökülmesin diye,
Birazdan İstanbul'u sağ cebine koyup gideceksin.
Hiçbir mayına basmadan, hiçbir tetiği düşürmeden

Adını heceliyorum kırık, uykusuz bir çay bardağına,
Dudaklarımda cam kırıkları, dişlerimde harf kırıntıları
Ben uyanık bir acıyım, nöbet tutuyorum saç diplerinde
Yerçekimi bile kıskanıyor dudaklarındaki günahı

Bir mektup yazıyorum sana, zarfı yasadışı bir karanfil,
Mürekkebi kan grubum, pulları dudak izlerinden çalınma
Gönderemiyorum, biliyorum sokağının adı değişmiş,
Sen rüzgarın adresinde, sen yağmurun posta kutusundasın

Gece, simsiyah bir idam sehpası gibi kuruluyor şehrin ortasına,
Yıldızlar senin kurşunların, ay senin asılan yüzün.
Ben gökyüzüne bakarak seni devirmek istiyorum,
Çünkü sen benden uzakta, ulaşılmaz bir yörüngede darbe yapıyorsun

Sokak köpekleri bile anlıyor içimdeki devlet krizini,
Yanıma gelip ıslak burunlarını ceketimin cebine sokuyorlar
Onların gözlerinde de senin bilet alıp gidişin var,
Kaldırımlar senin yasını tutuyor benim adımlarımla

Bulutları sağmal bir inek gibi sağıyor o arsız yalnızlık,
Süt yerine kanlı yağmur iniyor şehrin oluklarından.
Senin gözlerinden aşırılmış telaşlı, yorgun maviyle,
Gökyüzü kendini aklamaya çalışıyor mahkeme salonlarında

Son kez heceliyorum adını uykusuz çay bardağına
"Yazma artık" diyor, "seni okumayı çoktan unuttu"
Şerit siyah, kağıt sarı, harfler birbirine küs,
A harfi ağlıyor, Ş harfi şüpheli, K harfi kan revan