Aşk İçin 1 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Düşünüyorum seni—
öyleyse bir yerlerde var olmalısın,
ya da en azından
benim bilincimde zorunlu bir ihtimal olarak.
Aşk

Mutluyum, çünkü bu özlem
acı üretmiyor;
var olma kudretimi artırıyor.
Seni beklemek,
kendi varlığımı daha dikkatle
kurmamı sağlıyor.
Aşk

Zaman lineer değil artık.
Geçmiş, şimdi ve gelecek
aynı cümlede yan yana duruyor.
Belki de aşk, sonsuzluğun
kalpteki karşılığıdır.
Aşk

Şunu biliyorum:
Eğer bir gün karşılaşırsak,
bu bir rastlantı olmayacak.
İki düşüncenin,
aynı hakikatte
kesişmesi olacak.
Aşk

Bazı duyguların adı yok,
çünkü henüz kimse
onları tam olarak yaşamadı.
Ben şimdi onlardan birindeyim—
ne sevinç, ne hüzün;
ikisinin arasında berrak bir bilinç.
Aşk

Seni özlemek,
bir kişiyi çağırmak değil artık;
bir ihtimali açık tutmak.
Kapıyı kilitlememek.
Aşk

Bazen kalbim
kendi üzerine düşünen zihin gibi davranıyor.
“Neyi bekliyorsun?” diye soruyor.
Cevap gelmiyor.
Ama sessizlik ikna edici.
Aşk

Bir duygu var, adını koyamıyorum.
Ne sevinçtir ne hüzün,
daha çok bir eşiğe benzer—
içeri girmeden önce durulan,
geri dönmenin de mümkün olmadığı.
Aşk

Bu sabah içimde
çözülmemiş bir denklemle uyandım.
Ne bilinmeyen korkutucu
ne sonuç acil.
Sadece merak uyandıran.
Aşk

Seni özlemek,
bir cevabı aramak değil;
sorunun kendisini sevmek artık.
“Olursa ne olur?”dan çok
“Olurken kim olurum?” diye düşünmek.
Aşk

Açık Bir Denklem
Bu sabah içimde
çözülmemiş bir denklemle uyandım.
Ne bilinmeyen korkutucu
ne sonuç acil.
Sadece merak uyandıran.
Seni özlemek,
bir cevabı aramak değil;
sorunun kendisini sevmek artık.
“Olursa ne olur?”dan çok
“Olurken kim olurum?” diye düşünmek.
Zaman bu kez öğretmen değil,
sadece tanık.
Günler geçiyor ama acele yok,
çünkü bu duygu
ilerlemek zorunda değil.
Mutluyum,
çünkü içimdeki bu hâl
beni daha dikkatli,
daha yumuşak yapıyor.
Sanki dünya,
ilk kez bana açıklama borçlu değil.
Belki aşk,
birine varmak değil;
insanın kendi düşüncesini
açık bırakma cesaretidir.
Aşk

Zaman bu kez öğretmen değil,
sadece tanık.
Günler geçiyor ama acele yok,
çünkü bu duygu
ilerlemek zorunda değil.
Mutluyum,
çünkü içimdeki bu hâl
beni daha dikkatli,
daha yumuşak yapıyor.
Sanki dünya,
ilk kez bana açıklama borçlu değil.
Belki aşk,
birine varmak değil;
insanın kendi düşüncesini
açık bırakma cesaretidir.
Aşk

Bir yerde,
aynı anda kalbini tutan biri daha var.
Ne adını biliyorum
ne hikâyesini.
Ama hissini tanıyorum.
Aşk

Seni özlemek,
bir kişiden taşan bir şey artık;
insan olmanın ortak sızısı
ve aynı zamanda ortak umudu.
Dünyanın neresinde olursak olalım
aynı anda iç çekiyoruz belki.
Aşk

Bu duygu ne bana ait
ne sana.
Zamanın, dilin, inancın
üzerinden atlayarak geliyor.
O yüzden tanıdık.
Aşk

Diller farklı, yollar uzun,
zaman bazen sert.
Ama umut,
her yerde aynı kelimeyi seçiyor:
“Devam.”
Aşk

Seni özlemek,
yokluğuna üzülmek değil;
geleceğin varlığına inanmak.
Henüz yaşanmamış bir günün
içimde şimdiden sıcak olması.
Aşk

Bu umut,
ne kör bir iyimserlik
ne de acıyı inkâr eden bir teselli.
Daha çok,
var olmaya yönelen
sessiz bir güç.
Aşk

Dünya karmaşık,
bunu inkâr etmiyorum.
Ama tam da bu yüzden
umut basit bir şey:
Sabah uyanmak,
ve vazgeçmemek.
Aşk

Bu umut,
ilerlemeci bir masal değil.
Ne tarihin zorunlu iyiliği
ne de tesellinin kolay yolu.
Daha çok,
insanın kendine sorduğu
dürüst bir soru:
“Devam edebilir miyim?”
Aşk

Mutluyum,
çünkü bu duygu beni uyuşturmuyor.
Aksine,
dikkat kesilmemi sağlıyor.
Sevmenin,
bilinçli bir eylem
olabileceğini hatırlatıyor.
Aşk

Seni özlemek,
bir bireyi istemek olmaktan çıktı;
varoluşun eksik bıraktığı
boşluğu düşünmek gibi.
Orada oluşunu,
adını koymadan hissetmek.
Aşk

Seni özlemek,
artık bir yüzü aramak değil;
hayatın içinde
yer açmak.
Henüz gelmemiş olana
“Buyur” demek.
Aşk