Dünyayı anlamaya çalışıyordum
çoktan yorulmuş bir akılla,
fazla bilenlerin yalnızlığıyla.
Aşk
İnsan dediğin,
kendi düşüncesinde sürgündü zaten.
Sonra sen,
hiçbir tez sunmadan
yanıma oturdun.
Aşk
Haklılık
insanı ayakta tutar,
ama temas
insanı değiştirir.
Aşk
Ellerin…
Hayır, bunu söylemeyeceğim.
Bazı cümleler
ahlâkı değil,
dengeyi bozar.
Ve ben hâlâ
düşünmek isteyen biriyim.
Aşk
İtiraf etmeliyim:
Yanında
dünya biraz daha
katlanılır görünüyor.
Bu bir umut mu?
Belki.
Ama ben umutları
küçük ve sessiz severim.
Aşk
Ben kendimle konuşuyordum,
sen araya girdin.
Bu bir karşılaşma değildi;
bir itirazdı.
Soruyorum kendime:
Aşk nedir?
Bir duygunun zaferi mi,
yoksa düşüncenin teslimiyeti mi?
Aşk
Eğer bir gün gidersen
ki herkes gider
ardından büyük sözler söylemem.
Sadece şunu düşünürüm:
Bir zamanlar
akıl ile kalp
aynı cümlede durabildi.
Şimdi susuyorum.
Çünkü bazı monologlar
ancak dinleyeni varken
tamamlanır.
Aşk
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 17:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!