Aşk Duruşması Şiiri - Sevgi Gül İlkan

Unutup gitmişken
Oh be kurtuldum demişken
Sırlı rüyalarla aşka anlaşmışken
Kendime yeni bir yol çizmişken
Unutmanın şanlı şerefine
Güneşli, aşklı yağmur içip
Kendimden geçip
En güzel halimle, hamlemle
Nevbahara çoşmuşken
Mutlulukla el eleyken
Apar topar tutuklandım
Yine mi suçluydum, bıktım usandım

Aşkın mahkemesine çıkarıldım
Ben sanık
Aklım, gönlüm, kalbim, ruhum tanık
O'nu unuttuğum için sorguya alındım
Dürüst olmalıydım
Aşk kutsal, kalp elimi üstüne bıraktım

Fani aşk, ilahi aşka yoldu
Biri ölmüştü, yerine diğeri duayla gelmişti
Gelenin dünyalık hevesi büyük çelişkiydi
Ruhu ise tam bir güzellikti
O, ruhuna tersti, ruhuyla bağlantısı kesikti
Bu yüzden gerçek aşka elektirikleri kesikti
Damarlarımı damarlarına bağladım
Aşk güneşine almaya, karanlıktan çıkarmaya
Canım çıkarcasına çabaladım
Geldi gitti kargaşaya itti, adeta azap çektirdi
Toprak bedenine, akıttığı gözyaşlarımı ekti...
Terk edilmeyi, unutulmayı hak edendi
Aşk, rüya işaretleriyle sabırda bekletti

Ben, O'na
Gerçek sevgiyi
Ruhani aşkı öğretmek için seçildim
Bu yüzden irademi aşarak sevdim
Yedi kat dünyaya, aşkımla aşka ektim
Eli, dili; aşka bakış açısı celladıydı
Her defasında kendini söküp attı
Göğündeki kuşları ölmeye yere saçtı

Kim kendini neye layık görürse oraya ait ederdi
Kendine gerçek aşkı layık görmedi
Unutmamı hak ettiğini, diliyle teyit etti...
Aylarca, geceli gündüzlü
Unutmanın hakkını vermeye gözyaşımla didindim
Şimdiye, unutmanın hakkını layığıyla verdim

Bunu söylememek için dilimi kilitlesem de
Hatırlamak istemesem de
Ben O'nu gerçekten büyük bir aşkla sevmiştim
Rabbimle konuşa konuşa kalbime işlemiştim

Aşk duruşmasında
Söz sırası tanıklara geldi

Aklım: O'nun, şu an, bendeki yeri
Kalemi kalemime
Kelamı kelamıma değmiş olmasıyla
Hatırı olan tanıdık biri

Gönlüm: O, artık
Ne tahtıma sultan, ne de başıma taç
Kendini rüzgara koparmış sarı yaprak
Merhametimin kapısına vurup duruyor
Bilmem ki, aşka yaşamak mı istiyor

Kalbim: Ben bağımsızım
Unutturmamak için çok direndim
Beni taşıyan, kaçtıkça peşine düştüm
Ritimlerimi boynuna geçirmişim
Nefes alamadığında
Haksızlık ettiğimi fark ettim
O'nun cismini, ismini benden sildim
Yokluğuyla, eksilmedim
Bilakis, huzurla dolup taşmaktayım
Aşka fokur fokur kaynamaktayım
Şöyle de bir şey var ki
Dürüst olmalıyım çünkü
Ben, O'nun çektiği acıyı
İliklerime kadar hissetmekteyim
Bilmem ki, aşka yaşamaya mı çırpınıyor

Ruhum: Ben, O'nu aşk ağacına liba ettim
Damarlarına kök salsın diye aşkla besledim
Cana geldi, hevese geldi, küllerinden dirildi
Dünyalık hevese, kendini doğradı biçti
Tüm emeğimi zayi etti, ruhunu mahçup etti
Ruhlar da ağlar, ruhlar da ağlar, bizi ağlattı
Ruhunu yara yolda bırakmış değilim
Rabbimin emaneti bildim
Yalnız, O'nu gözüm görmesin
Ne hali varsa görsün!

Sekiz kapı açıldı, ışık ışık hazine saçıldı
Kanatlarımı açtım, yolculuk başladı
Her kapının ardı, aşka ayrı güzellik...
Sadece şundan söz edeceğim:
Unuttum dediğin
Hatırlamayı asla istemediğin
Ölürüm de dönmem dediğin
Aşk yoluna düşüp, güneş doğup
Yağmur sel olup, coştukça coşup
Kendini hatırlatmaya yolunu keserse
O'nsuz devama geçit vermezse?
Dudağımı büktüm
Bunu istediğimden değil
O'na, bunu hayal dahi edemedim
Hayır hayır büyük konuşmadım
Aşk bir daha olmaz demiştim
Kendimi, aşkın çileli yolunda buluverdim
Sekiz kapıya ulaşana kadar ne çektim...

Ne kibirdeyim, ne de büyüklenirim
Belli olmaz o işler
Kendini aşka layık görmesine
Çilesine dahi, talip olmasına bakar
Bugün, devede kulak olan, yarın dev olur
Aşka aşık olur, aşk olur
Afallatır, kelamın ağzı açık kalır...

Takip edilme şartıyla serbest bırakıldım
Aşkın ordularını peşime taktım...