Aşk Dedikleri Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Sen aşk nedir bilir misin,
ben biraz geç öğrendim.

Öyle bir günde olmadı.
Bir sabah kalkıp
“işte aşk bu” demedim.

Yıllar geçti aradan.

Bir gün bir işçinin
soğuktan çatlamış ellerini gördüm,
cebinden çıkardığı ekmeği
yanındakiyle ikiye böldü.

Kendi payı azdı,
hiç belli etmedi.

O gün sustum.

Başka bir gün
bir çocuk gördüm sokakta,
ayakkabısının önü açılmış,
yağmur içeri doluyordu.

Annesi elinden tutmuştu,
çocuk üşüyordu ama
annesine belli etmemeye çalışıyordu.

İnsan bazı şeyleri
böyle böyle öğreniyor.

Bir akşam
komşunun ışığı yanmadı.

Kapısını çaldık.

Evde hastalık vardı.
Mutfakta yarım ekmek,
ocakta soğumuş bir tencere...

O gece herkes
elinden ne geldiyse bıraktı kapıya.

Kimse “iyilik yaptım” demedi.

Sabah oldu,
hayat yine devam etti.

Aşk dediğin belki de
böyle bir şeydir,
adı konmadan yapılan...

Deniz kıyısında yürürken
yanında sevdiğin varsa
izine bakarsın.

Bir dalga gelir,
hepsini siler.

Ama bazı şeyleri
deniz silemez.

Bir insanın
zor gününde yanında durduysan,
bir çocuğun başını okşadıysan,
yorgun birinin yükünü
birkaç adım olsun taşıdıysan...

Onlar kalır.

Bazen sevdiğin insan
yanında olmaz.

Bir sandalye boş kalır sofrada,
çayın biri fazla gelir.

İnsan o zaman anlar
özlemenin ne olduğunu.

Ben de böyle öğrendim.

Sevmek yalnızca
birinin gözlerine bakmak değilmiş.

Bazen gurbetteki oğlunu
bekleyen bir annenin penceresinde,
bazen sabahın köründe
işine yetişmeye çalışan bir babanın
sessizliğinde...

Bazen de
çocuğuna ekmek götürmek için
yağmur demeden yola çıkan
bir adamın ayak sesinde...

Seni severken değişti bir şey içimde.

Eskiden kendi derdime bakardım,
şimdi bir başkasının derdi
kapımı çalınca
duymamazlıktan gelemiyorum.

Belki yaşlanmak budur,
belki sevmek...

İnsan biraz kendinden çıkıyor.

Yarın ne olur bilmem.

Kim kalır,
kim gider,
hangi kapı kapanır
hangisi açılır...

Ama bugün
yanımızdakini yalnız bırakmayalım.

Bir ekmeği bölüşelim,
üşüyenin üstüne
bir şey örter gibi
birbirimizin derdine eğilelim.

Çünkü hayat
tek başına yaşanmıyor.

Ben bunu geç öğrendim.

Hem seni severken,
hem insanları tanırken...

İnsan insana iyi gelsin.

Bana şimdilik
bu kadarı yeter.