Aşk Dediğin Şiiri - Menderes Dağlaroğlu

Aşk dediğin deli bir rüzgâr,
Eser bir gün başımda,
Savurur beni uzaklara,
Sonra yine bulur beni
Senin yanında.

Aşk dediğin ateşten bir yol,
Kor kor yanar içimde,
Küller bırakır ardında,
Ama ne zaman sönsem,
Yine tutuşurum seninle.

Aşk dediğin hırçın bir deniz,
Vurur durur kıyılarıma,
Dalgası alır beni senden,
Ama hangi uzaklara savursa,
Dönerim yine kollarına.

Çünkü aşk,
Kaçamadığın bir yazgıdır bazen,
Gecenin koynunda sakladığın,
Adını söylemeden sevdiğin,
Yüreğinin en derin yeridir.

Aşk bir dermandır
Kıymet bilene,
Bir umuttur yaralı gönüle.
Senin yaran kanarsa eğer,
Ben merhem olurum üzerine.

Sen yorulursan hayat yolunda,
Ben omuz olurum sana.
Gecen karanlığa bürünürse,
Bir ışık yakarım yanında.

Çünkü ben,
Fırtınalarda savrulsam da,
Ateşlerde yansam da,
Denizlerde kaybolsam da,
Dönüp dolaşıp
Yine gelirim sana.

Aşk dediğin
Bazen bir yara,
Bazen bir dua,
Bazen de ömür boyu
Vazgeçemediğin
Bir insanın adıdır.

Ve benim aşkım,
Ne rüzgârdan korkar
Ne ateşten kaçar
Ne de denizlere yenilir...

Ben seni seviyorsam,
Bütün yolların sonunda
Yine sana çıkar
Yüreğim.