Ağırlıklar var bavullarımda.
Korkarım aşkın karanlık yüzündeyim artık.
Sevmek denilen şeyin, tanrıların cezası olduğu yerde.
Bir iki adım atsak kibirimizde boğulacağız.
Kırılan zavallılığımıza ağlamayacağız.
O bencillik nehrinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta