Ben sana tutulduğumda,
ki bu bir bilim mevzuu değildi,
güneşinki yahut ayınki gibi,
sen hissetmeden şehirler yıkıldı.
Ölüm kalımsız, gitgellerin el işi,
dev dalgalar, boğmadan tüm yoksunluğu giderdi.
Ben sana tutulduğumda,
gözlerinde bir kadın vardı,
kadın gibi kadındı.
Sen görmeden
defalarca eteğine yapıştı çocukluğum;
söylemlerim artık,
suda çözünen çin işi dandik tablolardı!
Ben som payımı almamıştım
sen evveli bu alâ mekandan
aşk üç harfliydi
bana dört harf de yetmiyordu
beş harf de yetmiyor!
Şair eden Allah'dır adamı
şair kılansa kadındı.
Bilemiyorum Didem'im...
bilemiyorum kaçla kaç toplandı
benden çıkarmak için sensizliği
bu kısır tohumlu çorak topraklarda,
ant içmiş vaziyette,
bilemiyorum...
Anlatması mümkün değilken,
anlatamaması böyle yirmi yıl kadar sürdü!!
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 23:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!