Aşk denen ölüm
Sensizlikten tükeniyorum
Yine geceler uzun zindan karası
Gökyüzünde ne ay, nede yıldızlar
Gözlerin güneşimide perdelemiş
Yüregim titriyor korkuyla
Aşk denen ölüm
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta