Aşk, önce bir bakışta filizlenir.
Sonra bir sessizliğe yerleşir,
Bir gülüşte çoğalır, bir yürekte kök salar.
Ve en sonunda, insan onsuz geçen günlerin eksikliğini fark eder.
Çiçekler, kendilerine bakan için değil; gökyüzüne inandıkları için açar.
İnsan da böyledir;
gerçek sevgi, karşılık bulduğu için değil, yüreğe sığmadığı için yaşar.
İnsan, gökyüzüne uzun uzun bakar da,
bir çift gözün içinde saklı sonsuzluğu çoğu zaman göremez.
En güzel bahar, ağaçların yeşerdiği gün değil;
sevdiğinin gülüşünün içine doğduğu gündür.
Rüzgâr, her yaprağı başka bir hikâyeye taşır sanırlar.
Oysa bazı kokular vardır ki aşk gibi
bir kez sinerse kalbe,
mevsimler değişse de hiç solmaz.
Aşk, en çok doğaya benzer.
Ne zorla açtırılır bir gül,
ne aceleyle olgunlaşır bir meyve.
Sevgi de böyledir;
sabırla büyür,
sadakatle kök salar,
ve en güzel çiçeklerini beklemeyi bilen yüreklere açar.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 07:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!