Aşk
kalbim...
sanki iki değirmen taşı arasına sıkışmış bir buğday tanesi,
ne görebiliyor,
ne konuşabiliyor,
ne de ağlayabiliyorum
sanki nefes almak istemiyor bu beden
gözlerimi tekrar açtığımda onu bulamamaktan korkuyorum
ve işte o an geliyor
elini tutuyorum dünyanın en mutlu insanıyım
kendimi kıskanıyorum
seni çok seviyorum... anlıyorum
Kayıt Tarihi : 25.11.2009 15:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!