MadaMonolog, insanın iç dünyasını, yaşamın geçiciliğini ve doğanın sessiz dilini dizelere dönüştüren bir kalemdir. Şiirlerinde; umut, hüzün, yalnızlık, aşk, zaman ve varoluş üzerine düşüncelere yer verir. Her şiiri, insan ruhunun derinliklerine yapılan bir iç yolculuğun izlerini taşır.
Kelimeleri yalnızca anlatmak için değil, hissettirmek için kullanır. Sade ama anlam yüklü bir anlatımı benimseyerek okuyucusuna kendi iç sesini duyabileceği bir alan bırakmayı amaçlar. Onun için şiir, hayatın karmaşası içinde sessizce konuşan en samimi dildir.
Yeryüzü;
bir başlangıcın ve bir son oluşun yuvasıdır.
Bir bitki var olur;
el üstünde tutar,
bir ölüye kucak açar,
Hayata göğüs germektir sevda,
geçen zamana kısa kısa veda,
hayatın her anına karışan hoş bir sada,
hayatta her sevdaya bir garip,
garip olmaktır güya.
Çocuk olmak zor,
çocuk ölmek daha zor.
Yaşanacak ömürde
bir yoldur yürünmesi gereken;
hem dünya yolunda, hem ruh yolunda.
Lisan-ı hâlini anlamak için
konuşmak yetmiyor bazen.
Susarak da anlaşılmaz mı insan?
Peki ne yapmalı insan?
Gönül bağına mı dokunmalı,
ya da bir hayvanın
Ölüme duyulan,
Acı hissi tarif edilir mi?
Başka birinin duyduğu acı
ta ötelerden görünür mü?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!