Aşiyanı-dil Şiiri - Ömer Baycan 3

Ben mahzun gönül kuşu, sen aşiyanı dil.
Kanadım kökünden kopsa, acımaz yüreğim.
Cenneti âlâdır durduğun her kuru dal.
Aşkına mazhar olanda, kanadı neyleyim.

Hasrete ilaç mıdır, altın dediler diye kafes?
Bir püskül kadar ısıtmaz narin tenimi.
Hayat mı verirmiş, sen kokmayan her nefes?
Yoksa can mı alırmış sökerek ciğerlerimi?

Dilemma değildim, bilirsin kıblemi, yönümü.
Ne yana dönsem aşiyanı dil söyler dillerim.
Belki bir gün yanar şu orman, kurtaramam canımı,
Fırtına söz verdi, küllerinin üstüne düşecek küllerim.
Ömer BAYCAN 19.10.2026