Aşınma Şiiri - Kenan Yiğit Şahin

bulutlar geçer, parçalanarak
kimse onları çağırmaz.
dağların üstünde durmazlar—
hiçbir yük sonsuza dek taşınmaz.

insan her sabah
uyanır ve unutur:
nereden geldiğini, neden geldiğini.

ağaçlar hatırlar oysa,
toprağın nasıl susarak tuttuğunu kökleri.

doğmak
gürültüyle değil, bir boşlukla.
insanlar,
bir öğütle değil sahici kavgalarla
unutmaya alışırlar.

gece ağladığında bir çocuk
ay uzaklaşır biraz.
çünkü bazı sesler
gökyüzünü bile rahatsız eder.

bir kadın sustuğunda
gölgesinin yeri değişir.