Armut Şiiri - Levent Topludal

Ben kendi hâlimde yaşar giderdim
Umut vermeseydin bana vicdansız.
Gergedan avlardım, dinozor yerdim
Mamut vermeseydin bana vicdansız.

Aklımdan çıkmıyor o hâl, o eda;
Vuslatın üstüne neydi o veda?
Hamudumla yedi beni bu sevda,
Hamut vermeseydin bana vicdansız.

Mecnun'un, Kerem'in abartısıydım;
Kara gecelerin ağartısıydım;
Nice vapurların şen martısıydım;
Simit vermeseydin bana vicdansız.

Talih kaleminde yazmaz uç kimin?
Göze fayda etmez bu havuç kimin?
Ayaklarım havadaysa suç kimin?
Amut vermeseydin bana vicdansız.

"Kahramansın, kalıplısın, dev asker;
Sevda candır, seven yürek ev asker.
Yâr vatandır. Sevilecek. Sev asker."
Komut vermeseydin bana vicdansız.

Hevesi çürütüp güveleseydin,
Yok yere pireyi develeseydin,
Ağzında lafları geveleseydin,
Somut vermeseydin bana vicdansız.

Adın hep dilimde, tesbihim sendin;
Her vakit kendime tembihim sendin;
Barajı aşsaydım tercihim sendin;
Limit vermeseydin bana vicdansız.

Dirseğinle dirseğime değip de
"Bekliyorum" demeseydin "Eyüp'te".
"Elma dersen çıkacağım" deyip de
Armut vermeseydin bana vicdansız.