Armağan Şiiri - Fazlı Humar 2

senin gözlerinle görüyorum
cennete benzeyen dünyayı
toprağın şefkatini göğün zarafetini
ellerinle tutunuyorum
böylesi zor yaşama
ellerin gün
güneş oluyor karanlığıma
ötelendiğim sürgün edildiğim
bu güzelim coğrafyada
sığındığım başımı yasladığım
tenindi son kalan memleketim
ve
tohumun filizlenişinde sesin
dal yaprak maviyle sevişmesinde sesin
kurumuş çatlamış toprağa rağmen
çiçekler baharlar içinde cıvıl cıvıl sesin
bundandır işte
ekmeğim aşım gibi
aşkınla direniyorum zamana
ve
onca ıstıraba
onca yoksulluğa karşın
bana bir armağan gibi sunduğun
bu hayat senindir
kadınım