Arkadaş Şiiri - Kasım Kobakçı

Arkadaşın ellerine, kimseler su dökemez,
Dostların yüreğine, kimseler dert ekemez,
Can feda yârenime, nazından hiç geçilmez,
Kurbanım sırdaşıma, vefasızı seçemez,
Damla olup göklerde, bulutları çekemez.
Parçadan bütününe, kalp gözüyle bakamaz,
Ufak bir kusur için, her şeyini yakamaz.
*
Arkadaşın yoluna, kimseler taş koyamaz,
Sırdaşın sohbetine, gönüller hiç doyamaz,
Baş feda yoldaşıma, kem sözünü duyamaz,
Varlığım dostlarıma, sınırları sayamaz,
Rüzgar olup beldeye, fırtınayı yayamaz.
Ayrıntıdan geçerek, o bütünü göremez,
Küçük bir hata için, defterini düremez.
*
Arkadaşın bağrına, kimseler ok atamaz,
Yarenin sofrasına, kimseler kin katamaz,
Ruh feda gönüldaşa, o dostunu satamaz,
Selametle kuşatıp, kederlerde yatamaz,
Topraktan yağmur olup, güneşlerde batamaz.
Yaprağına kızarak, ağacına küsülmüş,
Basit bir sitem için, emekleri üzülmüş.
*
Arkadaşın kapısını, kimse sert çalamaz,
Yoldaşın ocağına, kimseler kül salamaz,
Dil feda sevdiklere, intikamı alamaz,
Esenlikler dileyip, yalnızlıkta kalamaz,
Karınca misaliyle, ummana hiç dalamaz.
Dikenine takılıp, gonca gülü atamaz,
Geçici bir öfkeyle, kardeşini satamaz.
*
Arkadaşın izzetin, kimse onu kıramaz,
Dostların arasına, kimseler ağ kuramaz,
Kalp feda kardeşime, hiç uzakta duramaz,
Huzur olsun üstüne, ayrılıkla vuramaz,
Pınardan nehir olup, boş yere de yoramaz.
Gölgesine darılıp, güneşinden kaçamaz,
Anlık bir kırgınlıkla, sırlarını açamaz.