Işıl ışıl bir şehrin karanlık arka sokaklarında
Yürüyordu genç adam usulca
Kendini kaybetmiş,benliği elden gitmiş
Aldırmıyor içindeki fırtınaya
Hafif bir rüzgar esti birden
Başını kaldırdı yıldızlara
Gözlerinde yalnızlık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta