Arındım. Şiiri - Evrim Evrensel

Nefis dağın kibrin en tepesinde,
Binini bir ettim, biri bininde,
Onu bunu attım hepisininde,
Soyundum bir güzel, çıplak arındım.

Dost oldum tabiat nebati'sine,
Sabır sınavından, sebat'isine,
Şahım Sultanımın can hanesine,
Mihmanı oldum da orda barındım.

Ne belalar gördüm, hafif Kerbela,
Mecnun oldum bir Leyla'ya müptela,
Hedef sabit artık şaşmaz pusula,
Pak insanı buldum ona çağrıldım.

Bir tırmandım arşın en tepesine,
Arzın merkezinin derincesine,
Anatomi'deki can gibisine,
Doğa'nın ipine sıkı sarıldım.

Nokta-i amada yapıldı bina,
İçine giripte oldum aşına,
Ödüller konuldu garip başıma,
Küsmedim bir cana, sanma darıldım.

Hak nasip eyledi, vardım divana,
Masiva'nın ötesinde savana,
Adalet evinden baktım davana,
Yargılandım binbir kere soruldum.

Bu kadar söz yeter gören,bilene,
Âlim cahil olur o bilmeyene,
Meydanı sınama ve nede dene,
Olmayan yayın okuyla vuruldum.

Kâmil yordu nidem cûhelasına,
Nimetle külfeti koy heybesine
İdrak edip girdim pir nefesine,
İnsan-ı kâmil sırrıyla karıldım.

Evrim Evrensel dur, dost hanesinde,
Asırlar saklayıp ol(2023)senesinde,
Günahlar övütüp değirmeninde,
Kırılmadan ben ikiye yarıldım.