Araf Mahşeri Şiiri - Madu Bellaa

​ARAF MAHŞERİ

​Gözden fer çekildi, kalbe kördüğüm oldu izin,
Uçsuz uçurumlara sürükler beni bu sevda.
Zemheri ayazı vurdukça derinleşir sızın,
Ruhun sessizliğinde yankılanır her nida.

​Hasret sessiz feryat, nefesimi keser canı,
Sönmek bilmez bu yangın, küle dönmez özüm.
Pınara çevirdin gözüm yaşını, kuruttun ömrü,
Ne ben sayabildim dertleri, ne sen anladın.

​Sen gelememeyi anlat, sessizliklerde boğulalım,
Ben gidememeyi söyleyeyim, bu kederde birleşelim.
Hangi fırtına dindirir harı, nasıl durulalım
Diz çöktürür hasret, hırpalanır sığındığım her yol.

​Vuslat serap misali, yüreğimde dallar kurur gider,
Adımlarım hep sana meyilli, her yanım pare pare.
Aşılmaz eşiğinde dermanım, mecalim biter,
Kaderin ağında çırpınır yüreğim, bulunmaz bi çare.

​Nefesi kesen kıyametmiş meğer bu sevgi,
Bakışın zindanında, ömür boyu sürgünüm sana.
Feryadım dilsiz boşlukta, bulunmaz dünyada dengi,
Esintine kapıldıkça, toz olur uçarım yana yana.

​Darmadağın olur sinede köz, ne toprak kucak açar,
Ne de dindiği görülür ruhumdaki sızının.
Hasretin öyle tufan ki, her izi siler geçer,
Kimsesiz kül gibi, yeller savurur anıları.

​Araftayım sevdiğim, ne sende kaldım ne bende,
Pusulam şaştı artık, yolum sana düştü düşeli.
Can emanet gibi durur bu virane bedende,
Ruhumun mahşerine, kokun müebbet kaldı.

​MADU BELLAA
13..01..2026