Güneşin açmasını beklerim bazen hasretle..
Ya da yağmur yağmasını...
İftar vakti yemeği beklemek bile zor değil..
Seni beklemekten..
Yeter ki gel sen.
Arada bir.
Unuturum sanarım seni bazen.
Sevmiyorum sanarım.
Hatta öyle ki resimlerini yırtar atarım.
Ama yine de gel.
Arada bir.
Hatırlarsın,
Taksimdeki o kafeyi.
Loş ışığının altında saatlerce öpüşmeyi.
Biliyorum ayrıldık ama.
Gidelim oraya
Arada bir.
Evimin yolunu hatırlarsın.
Bilirim, arada bir gelip öyle bakarsın.
Kapıdan bakma içeri gel
Sevişelim seninle
Arada bir.
Kayıt Tarihi : 1.9.2009 01:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!