Arada Şiiri - Mustafa Alp

ne ayrılığın hüznü kaldı içimizde,
ne de kavuşmanın telaşı.

bir eski hanın avlusunda unutulmuş
çatlak bir testi gibi duruyor ömrümüz.
ne gelenin ayak sesi ürpertiyor artık,
ne gidenin ardından kapılar inliyor.

rüzgar uğruyor bazen
tozu kaldırıp geçmişi hatırlatıyor,
sonra yine kendi sessizliğine çekiliyor zaman.

ıslanmayan bir göz ile
tebessüm etmeyen bir yüz arasında
ince bir tel germiş kader.
ne düşebiliyoruz bütünüyle karanlığa,
ne de yükselebiliyoruz ışığa.

bir meyhanenin en kuytu köşesinde
boş kadehler kadar yalnızız.
sarhoş da değiliz üstelik,
ayıklığın en ağır yükünü taşıyoruz.

aklı başında görünmenin
kaybolmamak demek olmadığını
en çok biz öğrendik.

ey dünya.

sana küsen de senden kopamıyor,
sana tapan da senden fazlasını alamıyor.
bir avuç toprak uğruna
ömür tüketenlerin
sonunda aynı sessizliğe döndüğünü
kaç mezar taşı anlattı da
kimse duymadı?

bir çocuk ağlıyor uzakta,
bir ihtiyar kalan günlerini sayıyor.
aralarında uzanan yıllar kadar
uzun sanılıyor hayat.

oysa bir nefesmiş meğer,
kapıyı çalan da biziz,
çekip giden de.

ne sevinçlerimiz tam sevinç oldu,
ne kederlerimiz tamamlandı.
hep bir yanımız eksik kaldı.

yarım bir dua,
yarım bir türkü,
yarım bir sevda gibi.

kendimizi büyük sandığımız zamanlarda
bir karıncanın yürüyüşüne bile
yön veremedik.

kader dedik,
tesadüf dedik,
talih dedik.
adını ne koyarsak koyalım,
günler,
bizi bizden iyi bilen bir elin
sessizce çevirdiği sayfalarmış.

şimdi ne ayrılığın hüznü var,
ne de kavuşmanın telaşı.
ne kazanmanın gururu kaldı,
ne kaybetmenin utancı.

bir derviş sabrıyla değil belki,
ama çok yol yürümüş bir yolcu gibi
oturuyoruz hayatın kıyısında.

ıslanmayan bir göz ile
tebessüm etmeyen bir yüz arasında.

ne tam uykudayız,
ne bütünüyle uyanık.

bir gölge kadar hafif,
bir hatıra kadar ağır,
bir vedadan arta kalan sessizlik kadar derin.

yaşıyoruz.

✍️