Ansızın Şiiri - Sevil Kahraman

ansızın kaybolduk zamanın
taşlı merdivenlerdinden tırmanıp tırmanıp
bir adım ileri bir adım geri giderken,
ansızın biti mi verdi sevgi?
ansızın hiçmi oldun sabahları günüme doğmayan?
ansızın yalanmı oldu;
yaraları kan tutmayan kabuk bağlamamış yaralarım? bitimeverdi yoksa nağmelerinde iç yanıklarım?
şimdi nadirdir akışı boğazıma gözyaşlarımın,
nadirdir meraklanışlarım
yürünülen yollarda dalınan gözlerdeki hatıraların...
yolaldık mı dersin
hatıralardan,
aşktan,
dünden başka koylardamı nefes aldık dersin?
kimlere akıttık dil altı zehirlerimizi?
boyanmış sözcüklerden yelkenlermi
açtık yaban gözlerin yavan dilerinde?
ansızın beynımın görmekten korktuğu
duymaktan irkildiği,
koklamaktan sus pus kaldığı
duyularmı olduk zamana esir kalan inançsızlar gibi?
şimdi diyorumki
bir ses bazen diyor ki
kimdi?
kimdim?
kimdik?
neydi
nezamandı?
bir dalga gülümseyişmiyiz şimdi
kıvrımında yaşlanmaya yüz tutmuş samimiyetsiz dudaklarda? ansızın kayboldu aşk..
ansızın kayboldu
beynıme yumruk atan sözcüklerin tekmeleri,
ansızın vuran......
ansızın ağlatan...........
şimdi ansızın olduk?
artık bazı bazıdır girişin rüyalarıma,
bazı bazıdır hatırda kalan senli benli zamanların özlemleri,,,
biz;
biz bile kalamadık....
ansızın bitiverdi aşk.................
ansızın yolaldık,
yollarda kaldık.....
ansızın hiç olduk,,,
bittik tükendik?
dün hiç yok gibi? ? ? ?