Yaşadıklarımdan ne artıysa bu güne kadar
alıp gidiyorum sessizce içime sinerek
Aramayın beni, sormayın hatta istemeyin de
Unutun pas tutmuş yüzümü,
alnımdan sarkan güz kurusu saçlarımı
Gidiyorum; en köhne, en karanlık, en pasaklı sokaklarda
Ömrümün tüm payesiyle karşılaşacağım,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta