Anneye Geç Kalan Ağıt

Anne…
Adını içimden her geçirdiğimde
boğazımda bir düğüm büyüyor,
sanki çocukluğum hâlâ senin dizlerinde uyuyor da
ben onu uyandırmaya kıyamıyorum.
Hatırlıyor musun…
Gece korktuğumda kapını araladığım o küçük anları?
Sen uykulu gözlerinle bile gülümserdin,
“Gel” derdin,
ve dünya o yatağın kenarında bitip
senin kollarında yeniden başlardı.
Şimdi büyüdüm anne…
Herkes öyle söylüyor.
Ama büyümek dediğin şey
insanın annesine sarılamadığı zaman başlıyormuş meğer.
Bunu kimse anlatmadı bana.
Bir gün gideceğini de…
Ellerin vardı anne,
çamaşır kokan, sabun kokan, yemek kokan eller…
O eller benim alnımda durunca
ateşim düşerdi, kalbim sakinleşirdi.
Şimdi alnım yanıyor bazen,
kimse fark etmiyor.
Ben hâlâ
“Anne” diye seslenince
bir yerden çıkıp geleceğini sanıyorum.
İnsan alışamıyor yokluğa…
Yokluk dediğin şey
her gün yeniden ölüp yeniden dirilmekmiş.
Hatırlıyor musun
beni ilk okula götürdüğün sabahı'sın?
Elimi öyle sıkı tutmuştun ki
sanki bırakırsan kaybolacağım.
Şimdi ben seni kaybettim anne…
ve elimde tutacak hiçbir şey yok.
Keşke diyorum bazen,
keşke son kez sarıldığımda
biraz daha uzun tutsaydım seni.
Keşke o gün acelem olmasaydı.
Keşke…
İnsan en çok keşkelere ağlıyormuş.
Sesin kulağımda hâlâ:
“Üşüme.”
“Yemek ye.”
“Kendine dikkat et.”
Kimse bana öyle demiyor artık anne.
Dünya kalabalık ama
şefkat dediğin şey tek kişilikmiş.
Gece olunca
içimde bir çocuk ağlıyor,
ben susturamıyorum.
Çünkü o çocuk
annesini istiyor.
Bilirsin, ben ağlamazdım kolay kolay…
Ama şimdi
adını yazarken bile gözlerim doluyor.
Sen gidince
güçlü olmayı da beraberinde götürdün sanki.
Anne…
Eğer bir yerlerden beni görüyorsan
bil ki hâlâ senin oğlunum.
Yaş kaç olursa olsun
insan annesinin çocuğu olarak kalıyormuş.
Bir gün yine karşılaşırsak
orada zaman yok derler ya…
Ben yine başımı dizlerine koyacağım.
Hiç konuşmayacağım.
Sadece nefesini dinleyeceğim.
Ve sana şunu söyleyeceğim:
“Ben sensiz yaşamayı öğrendim anne…
ama sensiz olmayı hiç öğrenemedim.”
Çünkü bazı boşluklar vardır…
Ömür boyu dolmaz.
Ve bazı isimler vardır…
Söylendiğinde insanın içi sızlar:
Anne.