Gündüzün yükünü sırtımdan atıp,
Her gece gizlice sana yürürüm.
Dünyanın derdini derine katıp,
Rüyamda uyanır, seni görürüm.
Benim her yokuşum, her düzüm sana,
Yürüdüğüm her yol anneme çıkar.
Hasretle sarılan o özüm sana,
Yokluğun içimde bir nehir, akar.
Karanlık odama bir ışık sızar,
Rüyalar aleminde hasbihal ederiz.
Zaman durur orda, kaderi yazar,
Biz bizde kaybolur, bize gideriz.
Beni bir tek senin o gözün anlar,
Yüzüme bakarsın içten ve derin.
Sanki hiçe sayılır geçen o yıllar,
Hâlâ başımdadır o şefkatli elin.
Dudağında beliren o tatlı gülüş,
İçimin kışını bahara döner.
Sanki bir mucize, kutsal bir geliş,
Gönlümün yanan o ateşi söner.
Annem sen gülünce ben de gülerim,
Dünyanın neşesi yüzünde açar.
Seninle her derdi baştan silerim,
Karanlık gölgeler önümden kaçar.
Ama her gecenin bir sabahı var,
Gözümü açarım, her şey bir rüya.
Oturmuş içimde bir yetim ağlar,
Yalanmış meğerse bu koca dünya.
Anladım, gidenler gelmezmiş geri,
Toprak alanını vermezmiş usta.
Sadece kalırmış kalpteki yeri,
İnsan uyanınca kalırmış yasta.
Gidip de dönmeyen yollar utansın,
Ümitler rüyada çiçek açarken.
Vefasız bu dünya varsın uykuda yansın,
Ellerim boş kalır ömür uçarken.
Nasibim bu hasret, bu dertli yara.
Tatlı bir tebessüm kalır rüyadan.
Eşsiz bir özlemle düşerim dara,
Kurtarır hatıran beni dünyadan,
İsmin kalbe mühür, canım anneciğim,
Nur içinde uyu, benim her şeyim.
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 00:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!