Annemin Cenneti Şiiri - Kemter Abdal

Annem ölmeden üç gün önce
bana cenneti anlattı.

“Orada,” dedi,
“kimse kapıyı çalıp
kira istemez.”

Sonra sustu.
Yorganın altından
ayaklarını çıkardı.
Çorapları delikti.

“Bir de,” dedi,
“çocuklar gece acıkınca
seslerini kısmaz.”

Elini tuttum.
“Cennette seni bulurum,” dedim.

Gülümsedi.
“Beni değil,” dedi,
“önce kendini bul.”

Öldüğü gün
ev sahibi kapıya
son bir kâğıt bıraktı.

Altında adım yazıyordu.
Annemin değil.

O gece
ilk kez anladım:
Bazı insanlar ölünce
cennete gitmiyor.

Evden çıkarılıyor.