Anneme Özlem Şiiri - Ayşenur Yaşar

O ışık saçan çocuğu öldürdüler anne
Minicik yüreğini ipsiz kuyulara saldılar
Ve bundan hiç pişmanlık duymadılar
Aksine gurur tablosu olarak astılar

Bu gurbet ne yaman şey anne
Atsan atılmaz satsan satılmaz
Hep cana tebelleştir
O celladını kıyılarına vurduran

Yalnızlık ah çektiriyor be anne
Ne zaman ki gece olsa duvarlar çıplaklığını haykırıyor
Acılar tokat gibi yüze çarpıyor fütursuzca
Mazisi ise birkaç damla gözyaşı oluyor

Siyahlıklar nasıl birden çoğalabilir ki anne
Oysa iyiliklere bulanmak bu kadar kolayken
Ruhlarını yitirmiş insancıkların arasından geçiyorum
Ah farkında olsalardı acırlardı kendine

Yazmaktır derdime merhem olan bilirsin anne
Ama bazen yazmak da kafi gelmiyor
Kalem bile lal oluyor
Ya kağıt ansızın onu terkederse diye

Susmalar içimde haykırış oluyor anne
Hep sana özlem oluyor uçsuz bucaksız
En çok başımı şefkatle okşamanı özlüyorum
Cennet kokulu ellerinin timsali yok yeryüzünde

Aynada baktıkça kendime seni görüyorum anne
Gördükçe şaha kalkıyorum annem olduğun için
Hayata göğüs germeyi sen öğretmiştin bana
İşte bu yüzden ben, ''BEN'' dim...