Annem öldü dediler.
Bedenini toprağa verdim. Eşyalarını eşe dosta verdim.
Fakat anılarını ve acılarını veremedim.
Acıları ve anıları bende kaldı. Hep de bende kalacak.
Annemin, evimin her yerinde izi var.
Yıllardır biriken hatıraları var.
Gülüşleri var. Gözyaşları var. Sözleri var. Susmaları, küsmeleri var.
Telefon rehberimde adı var hem de büyük harflerle.
Gelen giden çok oldu. Gelemeyip arayanlar, yazanlar da çok oldu.
Hepsinden Allah razı olsun.
Annem öldü dediler. Bugün beşinci gün. Annemin öldüğüne bugüne kadar inanamadım.
Yıllardır, ben iş yerindeyken her öğle vakti annemi arardım, hep de cevap verirdi.
Bugün öğle vaktinde yine annemi aradım ve telefon cevapsızdı.
O zaman anladım, annem öldü.
Bir daha o telefona annem hiç cevap vermeyecek.
Ama ben öğlenleri ara sıra yine annemi arayacağım.
Yusuf Bitim
Yusuf BitimKayıt Tarihi : 11.10.2026 19:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!