Annem, Gitme! Şiiri - Özkan Kaplan

ANNEM GİTME!!

Ah annem aaaaah, canım benim
Sen beni 9 ay boyunca ne zorluklarla taşıdın karnında
Sancılar çektin belki, Belki de attığım tekmelerle sevindin sonra,
Ve o sancıları hissetmedin .
Sonra ben hayatınıza girdim .
ilk kim aldı beni kucağına söylesene anne.
Sen mi yoksa babam mı?
Ama babam da almış olsa en son senin kucağına gelmişimdir.
O kokunu hissetmek ne kadar güzeldi annem.
Yüzümü okşayışın, küçük dokunuşlarla öpüşün,
Saçımı okşayışın.
Bir süre sonra evimizdeydik artık.
Hergün seninle olmak anlatılamazdı annem.
Hep yanındaydım, hep yanımdaydın.
Böyle böyle geçti 1 yılım.
Sonra ilk adım atışlarım seni ne kadar sevindirmişti.
Hatırlıyor musun önce anne mi dedim yoksa baba mı?
Ama her çocuk galiba ilk önce anne diyor
Sonra biraz daha büyüdüm ve koşmaya başladım.
Kollarına koşuşumu hatırlıyor musun.
Nasılda sarardın beni büyük bir sevgiyle.
Nasılda öperdin yanaklarımdan .
Düşe kalka geçti böyle zaman.
Dizinde uzanırdım saatlerce.
Sen de okşardın bebekliğimde ki gibi saçlarımı.
Hayat yordu sonra hem seni hem beni.
Yaşımızı aldık acısıyla tatlısıyla.
Şimdi sen çocuk gibi oldun ve ben artık senin saçlarını okşuyorum dizlerimde.
Öpüyorum yanaklarından öpmediğim kadar,
Sarıyorum kollarımda sarmadığım kadar.

Şimdi hergün senin biraz daha eridiğini görüyorum.
Benden gideceğini düşündükçe
Her gün içten içe ağlıyorum biliyor musun.
Sen gidersen ben çökerim.
Sen gidersen sevgisiz kalırım
Sen gidersen ne yapacağımı bilemem ki.
Ne olur gitme anne
Hep yanımda kal. Hep benimle kal.
Gitme annem nolur gitme.