Annem Şiiri - Mine Yılmaz Sevinç

Mağrur, gururlu,
Dik duruşlu,
Hakkaniyetli,
Yardım severdi annem,
Güzel miydi aklımda kalmamış?
Sanırım kendisinin de aklında kalmamıştı...
Aynaya bakmaya fırsatı var mıydı bilmiyorum?

Çekip çekip böylesine dürüst bir annenin kızı
Diye gösterirlerdi parmakla,
Şaka zannetmeyin,
Gerçekten söyleyenler olurdu
Ve
Neredeyse bütün tanıyanlar...
Aradan otuz yıl geçmişti hatırlıyorum ayrıldıkları bir yere dönüp eski komşularını ziyarette
Bu arada
ben ilk kez görmüştüm onları,
bunlarda kim diye bakınırken şapşik şapşik,
Gözlerim yol yorgunu,
"Nasıl bir kadınsın sen?
Nasıl saygıdeğer birisin? " diye diye yere yurda sığdıramamışlardı,
Öyle çenesiz gereksiz muhabbet yapan bir kadında değildi...
Değişik bir duruşu vardı işte...
Ne bileyim,
Bazen ezilirdim bu tanımlamaların altında,
Bazen üzerine çıkardım.
Böyle bir anneden
Banada sirayet eden çok şey vardı sonuçta....
Bir tek dik duruşlu olduğumu düşünmüyorum,
Sanki su koy veriyorum ben dara düşünce
En çokta sevdiklerime...

Yaptığı her işi çok iyi yapardı rahmetli,
Canı isterse öyle lezzetli olurdu ki yemeği,
İstemezse de hiç,
"Ben usandım yemek yapmaktan, sen yap.
"Bulaşığı bana bırak. " derdi
Hep arkamı topladığından sanıyorum
hâlâ dağınık çalışırım mutfakta...
Boynuz kulağı geçiyor tabi zamanla...
Yemekte çok iyiyim...

Gölgesi yeterdi annemin
öyle bir dik duruş,
Baba gibi anneydi kadın,
Hem annem hem babamdı...

Bıcır bıcır bir kadın değildi,
Merhameti sonsuzdu,
Öfkesi vardı,
Affediciliği sonsuzdu...

Yıllarca varlığına sığınıp yaşadım,
Yıllarca acısına sığınıp yaşadım...
Sonunda özgür bir kuş oldum
Ve
Ben bunu yeni anladım...

Mine Yılmaz Sevinç
12 Aralık 2025
10:47