Sızlayan bir hüzün var sanki içimde Kaldım sırılsıklam yağmurlu bir gecede Ağır geldi hayatın yükü her seferinde Hasret dolu bir dönemeçte kıvranıyorum acılar içinde
Besleniyor ruhum seninle anne
Şevkatini hissediyorum tüm benliğimle Sığınıyorum düşlererimde sevgi dolu kalbine
Sönmeyen bir meşale gibi aydınlanıyorum sözlerinle
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta