Anne Sen Gelsen Şiiri - Elif Akçasarı

Bu gece O'nun için değil, bu gece başkaları için değil.
Bu gece senin için akıttım gözyaşlarımı..
Sabahları odama senin erkenden kalkıp yaptığın poğcaların kokusu dolmuyor artık. Burnuma gelen tek şey, geceden kalma bir ton izmarit kokusu.
Yada kapıdan kafasını uzatıp içeri bakan bir babanın 'Acaba iyi mi' korkusu..
Değilim.. Oradan gördüklerinden utanma Annecim, kaybettim kendimi senden sonra.
Neden biliyor musun?
Çünkü artık geceleri gelip gizli gizli içeri girerken yakalandığım bir kadın yok.
Çünkü, senin o güzel ellerinle yaptığın yemeklerle dolu bir sofram yok.
Çünkü, ben daha ağlamadan karşımda dolu dolu bana bakan gözlerin yok.
Çünkü, uyuduğumda usulca gelip saçlarımı okşayan ellerin yok.
Çünkü, çünkü, çünkü.. Emin ol yeteri kadar sebebim var.
Ve işte bu yüzden Annecim, seninde kendisiyle gurur duyduğun o küçük kızın artık yok..
Artık eve gelmiyorum, kimse farkında değil. Artık yemek yemiyorum, kimse bana özenerek yemekler yapmıyor. Artık ağlamıyorum, kimse gözyaşlarım için ellerini kirletmeyi göze alamıyor. Artık saçlarımı başkaları okşuyor, dudaklarımla beraber..
Bu kadar erken olmamalıydı gidişin. Yokluğunda tükeneceğimi bile bile, gitmemeliydin! Farklı farklı bedenlerde aşkı aramaktansa, bembeyaz gelinliğimle bu evden çıkarken 'Hakkını helal et Anne' demeliydim..
Görmeliydin..
Ah be kadın.. Güzel mi bari orası? Bende geleyim mi dersin..
Bir görüp çıkacağım şekli yapsam yemezler dimi?
Bir tutsam ellerinden..
Peki ya sen gelsen?
Anne geri gel sen!
Bak açtım yatağını, en sevdiğin çarşafları serdim, mis kokulu geceliğini giyde yat babamın yanına..
Toprak altında çürüyüp gideceğim derken, babamın yanını başka kadınlara bırakma!