Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Odanın bir köşesinde eski bir oyuncak ayı duruyor
gözleri bana bakmıyor artık,
çünkü ben, annemi arayan bir çocuğum.
Her sabah uyandığımda ilk bakışım kapıya kayıyor
belki gelir diye, belki sesi duvarlara çarpar diye.
Kokun yok odalarda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta