Anne Şiiri - Şair Abdülcebbar

bir ara kendime gelir,
etrafta sessizlik vede sensizlik vardı
ve düşünürdüm anne
bir üzerinde yaşadığım,toprağım,yurdum,vatanım,
birde aşkım,sevdiğim,nazlıçiçeğim,
ikiside benim için önemliydi anne.
onlar olmadan bende olamazdım.
ama biliyorum toprağı, yurdu,vatanı,
olmayanın sevdasıda,sevgiside,olamaz anne.
beni sırtımdan iki hain kurşunla vurdular.
silahım yere düştü
kanım son damlasına kadar topuklarına doğru yere aktı.
usulca çöktüm.
beni bir sıtma tuttu.
içim tir, tir, titriyor.
gözlerim kararıyor
büsbütün ölüm korkusu
ve ben ölmekten korkuyorum
ağzımdan çıkan son sözlerim bunlar
aşkım,sevdiğim,nazlıçiçeğim,
sana emanet anne.