Anne Şiiri - Ertugrul Gazi

Dünyamı yıkıldı hayat mı durdu
Askerlik değil beni sensizlik yordu
Hasretten bir günüm bin asır oldu
Yokluğun canımı yakıyor Anne

Sensizken dünyama güneş doğmuyor
Her düşünüşümde gözüm doluyor
Sılanın hasreti gönül yoruyor
Yuvamın sıcaklığını özledim Anne

Üşüdüm dün gece seni aradım
Üstümü örten bir el bulamadım
Oğlum üzülme demeni hatırladım
Sensizken nasıl Üzülmem Anne

Şafak yaklaşsada dinmiyor acım
Susuz çiçek gibi sana muhtacım
Dinmiyor içimde kanayan sancım
Yarama bir merhem sürüver Anne

Sığındım maziye andım herkesi
Sensiz beden almak istemiyor nefesi
Gurbette olmanın hazin çilesi
Mutluluk dağımı yıkıyor Anne

Aldım elime dert kalemini
Döktüm satırlara tüm hislerimi
Kavuşacağımız günler gelirmi
Dönmesemde beni unutma Anne