Anne Şiiri - Şair Aven

Nefes ağır ağır
soluk doğururken bedenime
anne...
Uzanıverdim,
çukurların en dipsizine.
Duvarlarında,
senin suretinin resimleri.
Kalakaldım kalakaldım.

Sapsarı boynumda,
gözlerinin çakıl taşlarının
düşürdüğü yıldızlar takılı,
toprak renginde yıldızlar.
Bedenimde,
senin bedenin asılı.
Ağzımda,
türbe mumlarının son damlarında
eriyen gülücüklerin.

Koşuştururken
hayalin anne
toprak renginde,eşkalini
avuçlayıp avuçlayıp
yüzümü yıkadım.
Dişledim yuttum
günsüz gülüşlerini.

Kucağımda,
doğurduğum ölü canlar,
teskin edemediğim vahşi anlarımla
toprak yedim anne
kaybollurken sen yine...

Gözbebeğim üstüne kazınmış
yaş olmayan varoluşumla
saçlarında kaldı.
Sakın!
siyah başörtünü örtme
belleğime...