Anne Şiiri - Osman Kılınç

Adına şiirler yazılsa da anne,
Kıymetin olacak yiğit kalmadı yeryüzünde.
Sakın, sorma kutsanan günleri.
Verdiğin ömürden gün kutsanır mı anne?

Hayata gözlerimi seninle açarken,
Senle kapanmasını istemesen de
İnsanlık sevgisiz ve sensiz kaldı anne.
Acı, ıstırap, keder varsa yüreğinde,
Salma sokaklara sakın kıyamet gelir.

Varlığın sabrına denktir, biliyorum.
Sabredemedik varlığına bir türlü anne.
Kapkara bir dünyada kayboluyorum
Uzat nurlu ellerini ne olursun anne!

Öf, bile denmeyecek kadar nazikken yüreğin,
Sana küfreden evlatlar da var ülkemde.
Ardına bakmadan kapıyı çarpıp ta gidenin
Adını sen, koyabilir misin anne?

Soğuk betonlara terk edilmişliğin adına, huzur denildi.
Bu ne biçim uygar medeniyettir anne.
İnsanlık ve sen, geçen ömürde kayboldun.
Hani nasırlı ellerin, gözyaşın nerde anne?

Güneşi kovdular ülkemizden anne,
Gözyaşların yeşermesin diye.
Karanlık çöktü üzerimize artık anne.
Bulutları unuttuk, yağan mermiler oldu.

Çocuklar var, ninni sesine hasret.
Mermilerden uyanamaz oldular.
Emzikleri kana bulandı.
Olsaydın, gözyaşınla yıkardın anne.

Hüznümün çılgınlığını feryadımla duy anne!
Yusuf’un kanlı gömleklerini sayamaz olduk.
Biliyor musun? Hala Yakup olamadık.
Kokun gelse de hissedebilir miyiz anne?

Sakın kanma merasimlere, güllere.
Yüreğimizde sensizliğin rengi var anne.
Yığınlar yıkılsa da sokaklara,
Sesimizde sen yoksun anne.

Yine de feryadınla kaldır bu ölü toprağını üzerimizden.
Gözyaşınla yıka kirlenen yüreklerimizi anne.
İşittir hayatın sahibine sesimizi,
İşittir ki güneşin dargınlığı bitsin, anne.
İşittir ki sensizliğimize sen gelesin, anne.