Anne 2 Şiiri - Bala Hanım Kara

Anne,
ben geldim.
Nefsle menzil arasındaydım,
adım adım yandım.
Ne tam dünyaya sığdım
ne göğe vardım.
Her durakta kendimden eksildim anne.
Her vazgeçişte biraz daha ağırlaştım.
Kapına kadar getiren şey
ne cesaret
ne sabırdı—
yalnızca tükenmişlikti.
Ellerim üşümüyor artık anne,
çünkü içimde kış kalmadı.
Dinlemedim seni,
evet.
Koşarken dizlerim kanadı,
ama asıl
içim diz çöktü.
Kapı kapalıysa da
ben buradayım anne.
Tokmak susmuşsa da
ben ses oldum.
Çık kapıya anne.
Nefsimin yükünü
eşiğinde bıraktım.
Menzil buysa
başımı eğdim.
Ben geldim anne.
Başka gidecek yerim yok.