Kaç mevsim yokluğunda üşüdü ellerim saymadım anne...
kaç kere çaldılar çocukluğumu. Hiç bilmiyorum.
kaç kere sırtladım dünyanın yükünü. gençliğimin omuzlarına.. hiç saymadım bilmiyorum
kaç kere sevildim hiç bilmiyorum ama.
kimse senin gibi sevmedi anne..
kaç kere düştümde.. soğuk taşlara kimse. sen gibi sarılıp kaldırmadı anne.. . ah annem.ah beni kaç kere vurdularda bir tek senin yokluğunla öldüm anne
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




0Oldukça duygusal bir şiir. Son dizesindeki bağlantıyı çok kuramadım ama beni etkiledi. şiirin kadehinde şenlenin...
Gerçek ölüm yaşarken ölmektir ne yaşarsın nede gerçekten ölürsün
Şiir güzeldi tebrikler
ANNE şiiriniz
harika olmuş
kutlarım sizi
Annelerimiz başımızın tacıdır
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta