Anne Şiiri - Sadettin Çevik

Bir rüzgar estiğinde saçlarımı okşar sanki ellerin,
O sımsıcak bakışında canım der sanki o yeşil gözlerin.
Ben gurbette çaresizce düşünüp uyurken seni,
Yorganımı üstüme örtersin değil mi Anne? .
Şimdi sen çok uzaklardasın belki şu anda Anne,
Zira hayalin düştü yüreğime gözlerim doldu Anne.
Omzuna yaslamışım başımı, okşuyordun saçlarımı,
Gidiyorum diyorsun, gitme! , bırakma avuçlarımı.
Şimdi senden kaldı hatıra üçbeş parça eşya,
Her eşyada arıyorum, o güzel kokun var ya.
Kendi ellerimle verdim seni kara toprağa,
Kime giderim artık, düştü daldaki son yaprak ta toprağa..
Keşke olabilseydi daha bir kaç saati,
Doyamadım, sevemedim, geldi o ayrılık saati.
Derdin mi var sıkıntın mı var, nedir o anlının teri,
Anladım ki o an, ne bir saat ileri, ne de bir saat geri.