‘öyle derin ki gözlerin’ ne takatim
yeter ne melâlim seyretmeye
yazın sunağında en şifâlı mevsim
göğsünden bir yatağı gibi belirse
ürpermiş teninden güllere değin
titreyerek yeşil ve pak süzülse
ne söylerim utancımdan ezelî
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta