Anlayan yoktu ne beni, ne de bendeki seni.
Günler senin yokluğunu vuruyor yüzüme, aklımla oynar gibi.
İlaç yutunca her şey geçecek sanan doktorlara kızgınım.
Anlamıyorlar işte.
Benim derdim iyileşmek değil,
Benim derdim senin yokluğunla.
Ve ben aklımı kaybetmekten değil,
Seni içimden söküp atmaya çalışmalarından korkuyorum.
Seni unutmamı isteyen herkes
Sanki sen bir hevesmişsin gibi,
Sanki ben seni öylesine sevmişim gibi konuşuyorlar.
Bir mezarın başında yaşamayı öğrendim ben.
Üstünde adın yazmıyor belki,
Ama her gün içime seni gömüyorum.
Toprak bile benden daha merhametli.
Burada her şeyin bir tanısı var.
Hastalık, tedavi, umut...
Bir tek senin yokluğunun tanısı yok.
O yüzden kimse neyle savaştığımı bilmiyor.
Belki bir gün gülerim.
Belki bir gün unutmuş gibi yaşarım.
Fakat hiçbir sabah,
Seni hiç sevmemiş gibi uyanamam.
İşte o gün,
Beni taburcu edebilirler.
Çünkü deliliğim senden değil;
Seni hâlâ bütün kalbimle seviyor olmamdandır.
Şiir gibi delinin güncesi
Şiir GibiKayıt Tarihi : 29.10.2026 02:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!