Anlayacak insan Şiiri - Müebbet Lili

Müebbet Lili
73

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Anlayacak insan

Koşuyordum küçük bir çocuğun peşinden,
Tozu dumana katarcasına,
Kanat çırpmaktan nefes nefese kalan bir kuş misali...
Elimi uzatıyor ve tam dokunacakken,
Tökezleyip düşüyordum.
Sonra yine koşuyor yine nefes nefese kalıyordum,
Tâ ki uzanan ellerim onu sımsıkı sarana kadar.
Sanki benimdi,
Sanki benden bir parça gibiydi,
Fakat gözlerimi açınca ne o kaldı etrafta,
Ne de sımsıkı sarıldığım bedeni.
Ama hala nefes nefese oluşum doğruydu.

Güne böyle başlayıp sonrasında senin gibi çocuksu sevdayla devam etmek...
Öylesine masum,
Öylesine nazlı,
Öylesine hırçın, ve;
Öylesine coşkulu...

Zihnimin köşelerinde yeller esiyor bugün,
Kuruyan her duygum oradan oraya savruluyor.
Mevsimine küsmüş çiçekler gibi vakitsiz açıyor ve yine vakitsiz ölüyor sevgim...
Ölüyor ve yeniden diriliyor sonrasında,
Bu kaçıncı merhaba deyişiydi sana;
Anımsayamıyorum...

Kaldı dalında açmadan solan narin sevgi çiçekleri,
Rüzgar bile kıyamıyor onun bu haline,
Dokunmuyor düşmesin diye.
Düşünüyor rüzgar,
Sevginin iyileştirici gücü olmasına rağmen,
Neden gün geçtikçe soluyor? dercesine.
Bilmiyor lakin o da öğrenecek;
İyileştirici ama gün geçtikçe ölümlü bir veba hastalığına dönüştüğünü...
Ve;
Anlayacak insanoğlu!
Zamanında anlamadığı şeylerin kıymetini çok uzun zaman sonra anlayacak...

Müebbet Lili
Kayıt Tarihi : 16.1.2021 21:33:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!