Bazen bir çiçek açar gönlümde
Cama vuran yağmur damlaları gibi
Bir yanı canlı bir yanı umursamaz
Sesleri duyarım en sessiz gecelerde
Yalnızımdır çoğu zaman kalabalık içinde
Konuşur bende bir ben
Açılmaz dışarıya suskun öylece
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta