Anlasana Şiiri - Gece Gözlü

ANLASANA

Seni sevmeden dayanamam…
Bunu kaç kez söylemeliyim sana?
Adını koyamadığım bir eksiklik var içimde,
sen olmayınca
bütün yollar eve çıkmıyor mesela.

Gel, sar beni…
Öyle usulca değil;
sanki yıllardır üşüyen bir gecenin
son ateşiymişsin gibi sar.
Ateşin yaksın tenimi,
bırak,
içimdeki bu sensizliği de kavursun.

Özledim diyorum,
anlasana…
Bu iki kelime
sandığın kadar küçük değil.
İçinde sana varamayan
binlerce adım,
sana dokunamayan
binlerce parmak ucu var.

Sen benim
gecenin cebinde sakladığı ay ışığımsın;
karanlığım çoğaldıkça
daha çok sana dönüyorum.

Bazen bir şarkı çalıyor,
sözlerini değil
sesinin bende bıraktığı izi dinliyorum.

insan sevdiklerini özlemiyor sadece,
onların yokluğunda kendini de özlüyor.
Gel…
Başımı göğsüne koyayım,
kalbinin ritmi
içimde dağılmış bütün saatleri
yeniden kursun.

Sen sus,
ben kalp atışlarından anlayayım
beni hâlâ sevip sevmediğini.
ben seni
bir çiçeğin güneşi beklemesi gibi değil,
köklerinin toprağa mecburiyeti gibi seviyorum.

Ne kadar kaçsam
yine sana büyüyorum.
Ne kadar sustursam içimi,
adın dudaklarımda
yeniden filizleniyor.

Seni sevmeden dayanamam…
sen benim
kalbimin kapısını çalan biri değilsin;
o kapının ardında
kendime kurduğum bütün evsin.
Gel sar beni.
Biraz sen olayım,
biraz ben kaybolayım sende.

Ateşin yaksın…
Varsın tenimde izlerin kalsın.
Ben zaten
senin dokunmadığın yerlerimden üşüyorum.
Özledim diyorum…
Anlasana.
Ben sana
“gel” demiyorum yalnızca.
Ben sana,
içimde hâlâ sana ayrılmış
bir ömrün olduğunu söylüyorum.

Gel sevdiğim…
Evet kimi özlemler
geçmez.
Sadece insanın içine yerleşir,
kalbinin en sessiz köşesinde
ömür boyu
sen diye atar.

GeceGözlü