Yazdığım her dizeyle, gömülüyorum.
Nasıl desem,
yüreğimdeki iklimler bile mülteci yalnızlığında,
kalabalıklar içinde, yolunu kaybetmiş.
Düşünsenize
Öyle ki gecenin alaca karanlığı bile ak kalıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




anlamak anlaşılmak öyle kolay değil
şiiriniz güzeldi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta